το βουνο

Κάπου στην πορεία, κάπου ενδιάμεσα στις αρχέγονες λάσπες που γέννησαν το πρώτο θηλαστικό και στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας που βρίσκεται σήμερα, ο άνθρωπος συνάντησε το Βουνό.

Το Βουνό ήταν ένα ιδιαίτερο σκαλοπάτι για τον άνθρωπο. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους θεούς του -τη Βροντή, τη Φωτιά, τη Θάλασσα- αυτός εδώ δεν έβρισκε ηδονή στην καταστροφή, ούτε χρειαζόταν να τον δαμάσεις για να κερδίσεις τη χάρη του. Δεν υπήρχε τίποτα που ο άνθρωπος μπορούσε να προσφέρει για να εξευμενίσει ή να ευαρεστήσει τον νυσταγμένο τιτάνα. Ο,τι προσέφερε το Βουνό, ήταν από δική του θέληση. Γιατί το Βουνό δεν έπαιζε παιχνίδια με τους μικρότερους θαμώνες της πλάσης – τις περισσότερες φορές έμοιαζε να τους αγνοεί.

Το Βουνό ήταν εκεί, ριζωμένο στα θεμέλια του κόσμου και στον ουρανό συνάμα. Σε αυτό ο άνθρωπος είδε ένα κομμάτι του εαυτού του.

Κι έτσι ο άνθρωπος ανέβηκε αυτό το σκαλοπάτι, κατέκτησε το βουνό. Και αναγνωρίζοντας πως το εξελικτικό αυτό βήμα συνέβη τόσο μέσα του όσο και μπροστά του, δεν υπερηφανεύτηκε ποτέ. Το Βουνό ήταν που του είχε επιτρέψει να σκαρφαλώσει στην κορυφή, κι έτσι κέρδισε τον σεβασμό του. Αν αυτό δεν ήταν θεός, σίγουρα ήταν μέρος άξιο για τους θεούς να κατοικήσουν.

Ο δεσμός του ανθρώπου με το βουνό ριζώθηκε κι εκείνος στα θεμέλια του κόσμου κι έφτασε τους ουρανούς. Μπορεί αρχικά να νόμισε πως περπατώντας τις πλαγιές του θα το υπέτασσε· άθελα και των δύο, συνέβη το αντίθετο.

Αλλά κάπου πιό πέρα στη διαδρομή από τις αρχέγονες λάσπες στην κορυφή της αλυσίδας, ο άνθρωπος ξέχασε το Βουνό.

Το μικρό αυτό άτριχο, δίποδο πλάσμα, χωρίς κοφτερά νύχια ή δόντια, χωρίς ιδιαίτερη δύναμη πέραν εκείνης του νου, βρήκε τρόπους να σκοτώσει έναν-έναν όλους τους παλιούς θεούς που κάποτε πάσχισε να δαμάσει. Έσκαψε βαθύτερα από τα θεμέλια του κόσμου και έφτιαξε φτερά για να πετάξει πάνω από το θόλο του, αποδόμησε την πραγματικότητα στα μικρότερα δομικά υλικά της για να διοχετεύσει την ενέργειά τους προς όφελός του. Όταν η Φύση γονάτισε μπροστά του, έφτιαξε μία δική του φύση από γυαλί, τσιμέντο και σίδερο, και αμπαρώθηκε μέσα της.

Και ήταν εκείνο το σημείο που ο άνθρωπος ξέχασε τον παλιότερο φίλο του, τον μόνο θεό που δεν χρειάστηκε ποτέ να δαμάσει.

Το Βουνό φυσικά δεν νοιάστηκε. Ποτέ δεν μπλεκόταν στις υποθέσεις κανενός, μονάχα συνέχισε να στέκει εκεί. Η αδιαφορία είναι, άλλωστε, η πιό επιθετική στάση που μπορεί να πάρει κανείς…

Ο άνθρωπος συνέχισε την πορεία του προς την κορυφή. Έχτισε, έσκαψε, ανακάλυψε, άλλαξε, σχεδόν συνήθισε τη βρώμικη φωλιά που έφτιαξε γύρω από τον εαυτό του. Έπεισε τον εαυτό του πως δεν χρειάζεται τίποτα και κανέναν πλέον, τίποτα και κανέναν έξω από τον εαυτό του. Και ο νους του ανθρώπου γέμισε τόσο με γυαλί, τσιμέντο και σίδερο, παρόλαυτά δεν μπόρεσε να εκτοπίσει την ανάγκη του για τα βουνά. Μπόρεσε όμως να την θάψει- το κενό είναι εκεί, μα κανείς δεν ξέρει τι ταιριάζει στο κενό για να το κλείσει.

Δυστυχώς όμως, το πέπλο της λήθης είναι λεπτό· κάθε φορά που ο άνθρωπος βγαίνει από το τεχνητό του περιβάλλον, συναντά το Βουνό, και αμέσως το κομμάτι εκείνο που είναι ριζωμένο σε γη και ουρανό τον τραβά κοντά του. Είναι στη φύση, στα γονίδια, στο πεπρωμένο του να επιστρέφει στα βουνά όταν ο κόσμος γίνεται βαρύτερος από όσο μπορεί να σηκώσει. Ακόμη κι αν δεν το ξέρει, αποζητά την ηρεμία και τη σταθερότητα τους, να γειωθεί για λίγο, να επανέλθει.

Αυτή είναι η δύναμη του Βουνού, του τελευταίου αήττητου παλιού θεού. Κάθε περίπατος στις πλαγιές του είναι μία ακούσια Προσευχή· κάθε ανάσα στην κορυφή του, Θεία Κοινωνία σε μία Πίστη που μοιραζόμαστε όλοι σαν είδος. Και το Βουνό, ένας αμέτοχος θεός που συγχωρεί χωρίς να ζητά Θυσία πέρα από τη φθορά στα παπούτσια και λίγες σταγόνες από τον ιδρώτα μας.

Όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στο κλουβί του, θα ξεχάσει ξανά, το κενό θα ανοίξει ξανά. Όμως αυτή τη φορά ο σπόρος θα έχει φυτευτεί. Και ίσως κάπως, κάποτε, ο άνθρωπος να θυμηθεί πόσο μεγάλη ανάγκη έχει το Βουνό. Όχι για να σταματήσει να οδεύει από τις λάσπες προς την κορυφή! μα για να φτάσει στην κορυφή του Βουνού ολόκληρος.

cover img: reddit.com/u/datguywelbzzz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s