σελας

Σκόπευα να γράψω κάτι απόψε- αντί αυτού κατέληξα να περπατώ κάτω από το Σέλας.

Ορόρα Μπορεάλις, έτσι την ονόμασαν οι λατίνοι. Ή μήμπως ήταν οι μεταγενέστεροι ταξιδιώτες που σφετερίστηκαν τη γλώσσα που μιλούν οι ρωμαίοι στα βιβλία; Έχω πάει στη Ρώμη, κανείς δεν μιλάει λατινικά. Η γλώσσα τους μοιάζει όμως.

Το να περπατάς κάτω από την πράσινη κουρτίνα του Βορρά, αυτό είναι άλλο πράμα. Άλλο να την βλέπεις σε καρτ ποστάλ, κάτι πράσινα φίδια που απλώνονται από τη μία άκρη της φωτογραφίας ως την άλλη. Όταν φτάσεις αρκετά βόρεια για να σταθείς από κάτω, μπορείς να περπατήσεις κατά μήκος του, αφήνοντας το Σέλας να σε οδηγήσει. Λένε πως όπως στην άκρη του ουράνιου τόξου κρύβεται ένα μπαούλο, έτσι στην άκρη του Σέλαος (τι υπέροχη λέξη!) θα βρείς μία πόρτα: την πόρτα του Άδη.

Πρώτη φορά είδα το απόκοσμο αυτό φαινόμενο από μία ταράτσα, στο σπίτι ενός φίλου στο Μπέρχουμ της Νορβηγίας. Πάνε χρόνια. Το φαινόμενο είναι σπάνια ορατό από τόσο νότια, αλλά έτυχε εκείνη την εβδομάδα που επισκεπτόμουν να σταθώ τυχερός. Είχαμε ανεβεί όλη η παρέα, κοντά δέκα άτομα, για να το εμπειριστούμε. Εγώ όντας λίγο άρρωστος θα προτιμούσα να μείνω στο κρεβάτι μου, αλλά μία φίλη του φίλου μου με έσυρε από το χέρι ως τη σκεπή του φοιτητόσπιτου· χαίρομαι τόσο που το έκανε. Αυτό που έζησα μέσα στη ζάλη της αρρώστιας μόνο ως πνευματική εμπειρία μπορώ να το περιγράψω! Αναρωτιέμαι τι να κάνει εκείνη η κοπέλα -δεν κρατήσαμε επαφή, πάνε χρόνια.

Πλέον ο πάγος του βορρά έχει γίνει δεύτερό μου σπίτι· παραμένω όμως εξίσου σαγηνευμένος όποτε το Βόρειο Σέλας λικνίζεται στο νυχτερινό μου ουρανό. Ακόμη κι αν το βλέπω χίλιες νύχτες συνεχόμενες, πάλι θα με γεμίζει με την ίδια παιδική απορία, με την ίδια επίγνωση του πόσο μικρός είμαι. Όταν το παρατηρώ από το κατάστρωμα του πλοίου μου, νιώθω πως είναι το μαντήλι κάποιας αγαπημένης που με καλωσορίζει και με κατευοδίζει ταυτόχρονα. Αν πάλι, όπως τώρα, περπατήσω στεριανός κάτω από το αχνό πράσινο φως, είναι ένα δόλιο γλυκό τραγούδι που θα παίζεται στους ουρανούς αιώνια…

Κάποιος μου είπε πως οι Δανοί ονομάζουν το Σέλας “φλόγα της αλεπούς” -μία μαγική αλεπού, λέει, έτρεξε από την Ανατολή ως τη Δύση κυνηγημένη από κάποιο θεό, και στο πέρασμά της άφησε τον ουρανό να φλέγεται. Δεν έχω δει ποτέ μου την αλεπού, πιστεύω όμως ότι υπάρχει μία αλήθεια στο μύθο: είναι φωτιά όντως, και κάνει τον αφιλόξενο αυτό τόπο λίγο ζεστότερο.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s