ο σκυλος μου ο Αντωνης

Ο σκύλος μου με κοιτάζει νυσταγμένα, με τη μουσούδα του ακουμπισμένη πάνω στα μπροστινά του πόδια. Έτσι όπως με κοιτάζει από το πάτωμα, με τα φρύδια λίγο σηκωμένα και το βλέμμα κενό, μου θυμίζει παιδί που παρατηρεί τον γονιό του: με μεγάλο ενδιαφέρον για το τι ακριβώς κάνει, ακόμη κι αν δεν το κατανοεί.
Αυτή είναι η ζωή μου, σκέφτομαι. Το τακατακατακ της γραφομηχανής, το θρόισμα της κουρτίνας και η μουρμούρα του καφέ στο μπρίκι είναι το μόνιμο ρεπερτόριο του διαμερίσματος στον έκτο όροφο. Εγώ και ο Αντώνης καθόμαστε σιωπηλοί στην πολυθρόνα και στο χαλάκι αντίστοιχα (καμία φορά και αντίστροφα) και περιμένουμε καρτερικά την Μούσα να απλώσει ένα χέρι στο σαλόνι μου και να μας τραβήξει από τη μετριότητα… Τι παράξενο ζευγάρι: η άεργη συγγραφέας και ο σκύλος-φίλος της.
Συχνά πυκνά αναρωτιέμαι αν ο Αντώνης νοιάζεται καθόλου για τα γραπτά μου. Ή αν νοιάζεται έστω που νοιάζομαι εγώ. Η φύση του του επιτάσσει να με αγαπά χωρίς όρους και όρια, οι υποχρεώσεις του απέναντί μου όμως σταματούν εκεί. Τουλάχιστον μοιάζει να χαίρεται όταν του διαβάζω. Ή ίσως η φωνή μου να είναι λιγότερο βαρετή από την ησυχία.
Γιατί παραπονιέμαι; Κοιτάζοντας τη ζωή μου τελείως κυνικά, δεν μου λείπει κάτι. Ξέρω, κοινότυπη παρατήρηση.
Κι όμως. Το Είναι μου διψά για παραπάνω. Η ρουτίνα -κι ας γνωρίζω πόσο προνομιούχα είμαι που την έχω- με πνίγει, με κρατά καθηλωμένη, περιορίζει την έμπνευσή μου στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου. Και το χειρότερο από όλα, δεν με αφήνει να θυμώσω μαζί της. Η ρουτίνα με φροντίζει, και δεν έχω καμία αφορμή να επαναστατήσω.

Κάποιες φορές φαντασιώνομαι πως το σπίτι αρπάζει φωτιά, ή πως χάνω ξαφνικά τη δουλειά μου και μένω στο δρόμο. Πως εμπλέκομαι σε ένα παρά τρίχα θανατηφόρο ατύχημα και χάνω τα χέρια και τα πόδια μου, ή πως ανακαλύπτω ότι μου απομένουν λίγοι μήνες -όχι, μέρες!- ζωής. Ονειρεύομαι πως το τηλέφωνο χτυπά με νέα πως όλοι όσοι αγαπώ συμπτωματικά σκοτώθηκαν την ίδια μέρα, πως ξεσπά πόλεμος, πως ένας μετεωρίτης χτυπά τον πλανήτη καταστρέφοντας τον γελοίο πολιτισμό που μας πήρε τόσες χιλιάδες χρόνια να χτίσουμε. Και από όλα αυτά τα σενάρια αναδύομαι ζωντανή. Ναι, ζωντανή, μα αλλαγμένη για πάντα, ζωντανή, σε αντίθεση με τη ρουτίνα μου που σκοτώθηκε και θάφτηκε βαθιά στα χαλάσματα της ζωής όπως ήταν πριν. Πόσο θα ήθελα να βγει αληθινή κάποια από τις φαντασιώσεις μου!
Στην απόλυτη διαύγεια που στιγμιαία ακολουθεί της καταστροφής, εκεί μόνο νιώθω πως μπορώ να είμαι ελεύθερη.

Πόσο εγωιστική σκέψη όμως. Πόση αδυναμία χρειάζεται για να εύχομαι θάνατο και καταστροφή στους γύρω μου, επειδή δεν έχω τα κότσια να τακτοποιήσω τη ζωή μου; Πόσο εγωκεντρικό είναι να αποζητώ η δυστυχία τους να αλλάξει αυτό που παραείμαι ευτυχισμένη να αλλάξω μόνη μου; Και εν τέλει, πόσο αφελές· αν δω κάποιο από τα σαδιστικά μου όνειρα να υλοποιείται, πιθανότατα θα το μετανιώσω στην επόμενη ανάσα.
Πόσο απλό είναι άλλωστε το να κάνω τις αλλαγές που θέλω μόνη μου, απλώς παίρνοντας την πρωτοβουλία. Αλλά, όπως ισχύει σε τόσα κομμάτια της ζωής, διαπιστώνω πως η λέξη “απλά” δεν είναι συνώνυμη της λέξης “εύκολα”.

Τι λες εσύ Αντώνη;

Ο Αντώνης, που απολαμβάνει τις απριλιάτικες ηλιαχτίδες που μπαίνουν από την μπαλκονόπορτα, γυρίζει και με κοιτά βαθιά στα μάτια. Παράξενο πλάσμα ο σκύλος… Νομίζω πως καταλαβαίνει απόλυτα, κι ας μην μιλά τα ελληνικά αρκετά καλά για να μου απαντήσει. Πιστεύω όμως πως αν τα μιλούσε, θα μου έλεγε τα ίδια πράγματα που λέω κι εγώ στον εαυτό μου: Σήκω και κάνε ο,τι θέλεις να κάνεις, γιατί κανείς δεν θα το κάνει για εσένα. Αν μη τι άλλο, το σύμπαν δεν έχει χρόνο για σένα, είναι ήδη πολύ απασχολημένο να συνωμοτεί υπέρ όσων διάβασαν “Το Μυστικό” -ας πρόσεχες κι ας το είχες δανειστεί από εκείνο το αγόρι στο Λύκειο. Τώρα, το μόνο που σου μένει είναι σκληρή δουλειά, επιμονή, πρωτοβουλίες. Επιλογές που πρέπει να κάνεις και που είναι στατιστικά βέβαιο πως θα κάνεις λάθος κάμποσες φορές στην πορεία.

Ίσως πάλι να μην έχω ιδέα από ψυχολογία των ζώων, και ο Αντώνης απλώς να πεινάει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s