Εγω δεν ειμαι.

Εγώ δεν είμαι ποιητής.

Αν, στο τέλος μίας κουραστικής μέρας, πέσουν στα χέρια μου χαρτι και μολύβι, μπορεί να σκαρώσω κανένα στιχάκι. Μα κι αυτό θα είναι απλοϊκό, και συνήθως μένει ατελές. Η σελίδα με τους νεογέννητους ακόμη στίχους θα μπει σε κάποιο συρτάρι, και το μολύβι θα επιστρέψει στη μολυβοθήκη που έχω πάνω στο γραφείο μου.

Ύστερα ξεχνώ την ύπαρξη όσων έγραψα. Ξεχνώ ακόμη πως έλαβε χώρα η πράξη της συγγραφής. Οι λέξεις μένουν εκεί παγιδευμένες, άγνωστες, όπως ο ήχος του δέντρου που πέφτει σε ένα ακατοίκητο δάσος. Έχουν πραγματικά ακουστεί; Κανείς δεν ήταν εκεί για να γνωρίζει.

Κι όμως, στη μοναξιά του συρταριού κάτι θαυμάσιο συμβαίνει: Οι λέξεις ωριμάζουν. Λαμβάνοντας ζωή και αυτογνωσία, περνούν μία τελετή ενηλικίωσης που ανθρώπινο μάτι δεν την έχει μαρτυρήσει ποτέ. Και όταν κάποτε ανοίξω το συρτάρι (στην αναζήτηση κάποιου χαμένου αντικειμένου που ξέρω ήδη πως δεν βρίσκεται εκεί), θα βρω τα ατελή, απλοϊκά στιχάκια μου πλέον αγνώριστα. Εμποτισμένα με ένα πλούσιο νόημα, μία βαθιά νοσταλγία και το άρωμα αυτό του συρταριού και του παλιού χαρτιού, οι στίχοι μου σχεδόν θα με πείθουν πως είμαι κάτι που ξέρω πως δεν είμαι.

Εάν ποτέ κάποιος βρει τις σελίδες στο συρτάρι μου και αποφαίσει να τις εκδώσει, ας μην γραφτεί το όνομά μου στο εξώφυλλο: οι στίχοι μου είναι πολύ σπουδαιότεροι ποιητές από εμένα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s