απλα ανθρωπος

Νομίζω…

Νομίζω πως έχω ξαναβρεθεί εδώ…

Νομίζω πως έχω ξαναβρεθεί ακριβώς εδώ, πως έχω σταθεί σε αυτόν ακριβώς τον βράχο και έχω αντικρύσει ακριβώς αυτή τη θέα.

Κοιτάζω προς τα κάτω. Εκεί που τελειώνουν τα πόδια μου ξεκινά κάθετα ένας γκρεμός που καταλήγει σε μία καταπράσινη πεδιάδα, χαρακωμένη από χίλια ποτάμια που απλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Κοιτώντας από ψηλά, παρατηρώ την παράξενη αυτή και παιχνιδιάρα διχρωμία να απλώνεται μέχρι τον ορίζοντα, όπου την κόβει απότομα ο κατακόκκινος ήλιος.

Ίσως είναι απλώς ιδέα μου. Πως γίνεται να θυμάμαι μία τόσο αδιάφορη εικόνα; Έχω αγναντέψει άπειρα ηλιοβασιλέματα σαν αυτό, σε άπειρα μέρη σαν αυτό. Ίσως και σε όλα τα μέρη που μπορεί κανείς να σταθεί και να αγναντέψει.

Και εκτός αυτού, πρακτικά δεν γίνεται να θυμάμαι το κάθε ένα ξεχωριστά∙ μπορεί το σώμα μου να έχει σταματήσει από καιρό να γερνά, μα αυτό δεν σημαίνει πως δεν ξεχνώ όσο περνά ο χρόνος.
Όχι, αποκλείεται να θυμάμαι…

Κι όμως, θυμάμαι!

Υπάρχει άραγε περίπτωση να έχω δίκιο; Πως αυτό το μέρος κατάφερε, ενώ ο υπόλοιπος Πλανήτης συνεχώς αλλάζει κάτω από το βάρος των γεοτεκτονικών δυνάμεων, να μείνει ανέπαφο; Τα πάντα γύρω έχουν αλλάξει. Ακόμη και ο ήλιος που δύει μπροστά μου ήταν κάποτε αλλιώτικος∙ ήταν πιο φιλικός τότε, πιο κίτρινος. Τα χρόνια πλέον περνούν τόσο γρήγορα από μπροστά μου που σχεδόν παρακολουθώ τον φλεγόμενο γίγαντα να διαστέλλεται καθώς πεθαίνει. Θα πεθάνω κι εγώ μαζί του άραγε;

Αλλά το μέρος αυτό έχει μείνει ανέπαφο.

Φαντάζομαι πως θα ήταν να μπορούσα με κάποιον τρόπο να γεφυρώσω αυτό το μέρος, όχι με ένα άλλο μέρος, αλλά με μία άλλη στιγμή. Το κομμάτι μου που άφησα πίσω όταν κοίταξα για πρώτη φορά τη θέα από αυτό το βράχο, να βρει το κομμάτι που προσθέτω σήμερα. Να σταθώ δίπλα στον εαυτό μου, τον αμέτρητα νεότερο εαυτό μου… Που για πρώτη φορά ανακαλύπτει πως δεν θα γεράσει ποτέ. Τι θα μου έλεγα άραγε; Πως είμαι αθάνατος; Πως θα ταξιδέψω πέρα από κάθε σύνορο που είχε φτάσει άνθρωπος; Πως θα συσσωρεύσω περισσότερη γνώση από κάθε σοφό της ιστορίας; Πως θα γίνω ο ίδιος ένας από τους θρύλους που άκουγα ως παιδί;

Ή θα μου έλεγα για το πόσο πονά ο χρόνος; Ίσως θα με προειδοποιούσα να μην δεθώ ποτέ με κανέναν. Να μην προσπαθήσω για κανέναν και για τίποτα. Θα μου έλεγα πως όλα φθείρονται και πως εγώ, με όλη τη σοφία και την εμπειρία μου θα είμαι ανήμπορος να τα εμποδίσω από το να γλιστρήσουν ανάμεσα από τα δάχτυλά μου. Ακόμη και ο Ήλιος, ο αμετάβλητος φοτοδότης, θα σβήσει πρίν από εμένα.

Φαντάζομαι πως ο νεαρότερος εαυτός μου θα γελάσει πολύ με όλα αυτά, μα το γέλιο του θα κρύβει μία κάποια ανησυχία. Θα με κοροϊδέψει όμως, και γυρίζοντας την πλάτη θα ξεκινήσει το ίδιο αυτό ταξίδι που ξεκίνησα κι εγώ τότε. Το ταξίδι που ξεκίνησε εδώ. Ίσως ακόμη ξεχάσει εντελώς τη συνάντησή μας: αυτό τον άντρα που του έμοιαζε παράξενα, και είχε μία ουλή στο αριστερό μάγουλο. Θα ορμήσει με το στήθος μπροστά σε κάθε περιπέτεια, και θα τα καταφέρει εξίσου καλά με εμένα. Θα τα καταφέρει εξίσου άσχημα με εμένα. Αλλά αυτή τη φορά, όταν θα φτάσει να ξανασταθεί σε αυτό το βράχο αιώνες, ίσως χιλιετίες μετέπειτα -και με την ουλή τώρα στο δικό του πρόσωπο- δεν θα μπορέσει να δικαιολογηθεί λέγοντας πως δεν ήξερε τι τον περίμενε. Κι έτσι ο κύκλος θα κλείσει.

Παράξενες σκέψεις! Έχω καιρό να σκεφτώ με αυτό τον τρόπο. Πλέον όλα γύρω μου περνούν χωρίς να με αγγίξουν. Έχω αποτραχυνθεί πλήρως απέναντι σε οτιδήποτε μου έκανε κάποτε αίσθηση, και δεν ξέρω αν αυτό είναι αποτέλεσμα χρόνου ή αμυντικός μηχανισμός της ψυχής μου ενάντια σε αυτόν. Μα τούτο το μέρος με έκανε να αισθανθώ! Σαν νοητή χρονοκάψουλα, γεμάτη σκέψεις και συναισθήματα, πράγματα που είχα ξεχάσει πως υπάρχουν. Τι κρίμα που και αυτή η στιγμή θα χαθεί ανάμεσα στις τόσες άλλες που πλέον δεν με ορίζουν…

Όχι. Δεν θέλω να αφήσω αυτή τη στιγμή να φύγει. Γιατί άραγε πεισμώνω έτσι ξαφνικά για ένα ηλιοβασίλεμα; Δεν ξέρω, αλλά δεν θα το αφήσω να ξεχαστεί. Αυτό το ηλιοβασίλεμα… Έχει κάτι παραπάνω αυτή η συγκεκριμένη περιστροφή της Γης από όσες ήρθαν πρίν ή θα έρθουν μετά; Ίσως τίποτα, ίσως τα πάντα. Αλλά ακόμη κι αν δεν έγινε συνειδητά, αυτή η στιγμή γεφύρωσε την αρχή και το τέλος του ταξιδιού μου. Και αν δεν μπόρεσα να μιλήσω εγώ στον νεαρό εαυτό μου, δεν πειράζει∙ μου μίλησε αυτός. Μου θύμισε πως μετά από τόσα χρόνια, ακόμα θέλω να είμαι απλά

Άνθρωπος.

Untitled-2

One thought on “απλα ανθρωπος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s