Ο σκουφος

Μπήκα στον ηλεκτρικό στο σταθμό Βικτώρια, γύρω στις οκτώ και μισή το απόγευμα. Κατεύθυνση προς Πειραιά.

Δύο στάσεις αργότερα, στο Μοναστηράκι, βρίσκω θέση στο τέλος του βαγονιού, εκεί που από τη μία πλευρά υπάρχουν πέντε θέσεις, και από την άλλη δύο ζευγάρια θέσεων με το διάδρομο να τις χωρίζει. Απέναντί μου κάθονται δύο κοπέλες γύρω στα 20. Στα δεξιά μου, ανάμεσα σε εμένα και το παράθυρο κάθεται μια κοπέλα λίγο μεγαλύτερη, κοντά στα 30. Στα αριστερά μου μία άδεια θέση, και παραδίπλα ένας κύριος με μεγάλη μύτη και ακουστικά, γύρω στα 50. Απέναντί του ένας σαραντάρης με κούρεμα σίγουρα σπιτικό.

Ύστερα από λίγες στιγμές προσέχω πως κάτω από το κάθισμα της κοπέλας απέναντί μου, από τη μεριά του διαδρόμου, βρίσκεται ένας σκούφος. Τον κοιτάζω, και με κοιτάζει κι αυτός. Νιώθω λίγο άβολα, οπότε γυρνάω το βλέμα στην κοπέλα μπροστά μου.
“Σου έχει πέσει ο σκούφος”, της λέω.
Εκείνη με κοιτά προβληματισμένη, ύστερα κοιτά το σκούφο. Μάλλον της έριξε το ίδιο άβολο βλέμα, γιατί αμέσως στράφηκε προς το μέρος μου και με ρώτησε “ποιανού είναι;”
“Δεν είναι δικός σου;”
“Όχι”, λέει χαμογελαστά, και γελά μουρμουρίζοντας κάτι στη φίλη της. Η δεσποινίδα δίπλα μου γελά και αυτή.
“Κι εγώ τον είχα δει”, λέει στην κοπέλα, “νόμιζα πως ήταν δικός σου”.
Η κοπέλα κοκκινίζει και γνέφει αρνητικά, συνεχίζοντας να γελά άβολα. Η φίλη της γελά κι αυτή.

Επόμενη στάση Μοναστηράκι. Ένας κύριος με μπλέ μπουφάν κάθεται στην άδεια θέση δίπλα μου. Στιγμές αργότερα εντοπίζει και αυτός τον γκρί σκούφο.
“Συγνώμη κοριτσάκι, ο σκούφος δικός σου είναι;” ρωτά την κοπέλα απέναντί μου. Το κόκκινο επιστρέφει αστραπιαία στα μάγουλά της, και εγώ, η φίλη της και η δεσποινίδα δίπλα μου αρχίζουμε ταυτόχρονα να γελάμε. Ο κύριος με το περίεργο κούρεμα, που παρακολουθεί τη σκηνή, γελά κι αυτός. Η κοπέλα εξηγεί ντροπαλά πως κι εγώ έκανα την ίδια ερώτηση, και πως ο σκούφος δεν είναι δικός της. Ο κύριος με το μπλέ μπουφάν δεν κρατιέται και γελά κι αυτός. “Τώρα μάλλον έγινε δικός σου”, της λέει.

Θησείο. Άνθρωποι μπαίνουν, άνθρωποι βγαίνουν. Οι πόρτες κλείνουν, και βλέπω τον κύριο με τη μεγάλη μύτη παραδίπλα να βγάζει τα ακουστικά και να γέρνει μπροστά, στον κύριο με το περίεργο κούρεμα. “Συγνώμη, ο σκούφος στο πάτωμα είναι δικός σας;” Έξι άτομα αρχίζουν να γελούν. Ο κύριος με τη μεγάλη μύτη κοιτά σαστισμένος γύρω του. Κάποιος του εξηγεί τι έχει συμβεί, και το γέλιο του προστείθεται στα δικά μας. Ο κύριος με το περίεργο κούρεμα δεν μπορεί να σταματήσει να γελά, και αυτό πολαπλασιάζει και τη δική μας ευθυμία.

Ταύρος. Μπαίνουν κάποιοι φρέσκοι επιβάτες. Ο κύριος με το μπλέ μπουφάν γέρνει συνωμοτικά μπροστά, και με χαμηλή φωνή λέει σε όλους μας:
“Τώρα θα σηκωθώ, να δώ αν θα καθίσει κάποιος άλλος να ρωτήσει για το σκούφο.”
Όντως σηκώνεται, και στέκεται λίγο πιό πέρα. Σχεδόν αμέσως μία κυρία γύρω στα σαράντα έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Όπως περνά δίπλα από την κοπέλα, κλωτσά το σκούφο και τον στέλνει ακόμη πιό κάτω από το κάθισμα. Παρατηρώ την κυρία ψάχνοντας να βρώ κάποιο χαρακτηριστικό της που μπορώ να χρησιμοποιήσω όταν θα αφηγούμαι αργότερα την ιστορία αυτή, μα δεν βρίσκω κάτι. Είναι μια συνηθισμένη κυρία. (Bingo!)
Η συνηθισμένη κυρία κοιτά ψηλά και έξω από το παράθυρο, και ο σκούφος έχει κρυφτεί καλά κάτω από το κάθισμα, άρα δεν τον προσέχει. Ο κύριος με το μπλέ μπουφάν που σηκώθηκε, αλλά και εμείς οι υπόλοιποι που μείναμε καθιστοί, απογοητευόμαστε φανερά. Εκτός από τον κύριο με το περίεργο κούρεμα, που ακόμη γελά από το προηγούμενο συμβάν.

Καλλιθέα. Η συνηθισμένη κυρία σηκώνεται και βγαίνει από τον ηλεκτρικό. Ο κύριος με τη μεγάλη μύτη μετακινείται και αυτός μία θέση αριστερά, αφήνοντας δύο άδειες θέσεις ανάμεσα σε εμένα και αυτόν. Ρίχνω μία ματιά στο σκούφο. Δεν μοιάζει να έχει καταλάβει τι συμβαίνει όλη αυτή την ώρα. Ο κύριος με το περίεργο κούρεμα συνεχίζει να γελά.

Μοσχάτο. Ο κύριος με το μπλέ μπουφάν μας αποχαιρετά και βγαίνει από το βαγόνι. Ένα ζευγάρι έρχεται και κάθεται στις δύο άδειες θέσεις. Η γυναίκα πρέπει να είναι τουλάχιστον ένα κεφάλι ψηλότερη από τον άντρα, ο οποίος δεν μοιάζει πολύ ευτυχισμένος. Ο συρμός ξεκινά, και οι δύο τους μιλούν. Βλέπω όλους τους “παλιούς” συνεπιβάτες μου να ρίχνουν κλεφτές ματιές, γεμάτες προσμονή: οι δύο κοπέλες απέναντί μου γελούν κρυφά μεταξύ τους- η δεσποινίδα δεξιά μου κοιτά χαμογελαστή το ζευγάρι- ο κύριος με τη μεγάλη μύτη κοιτά το σκούφο- ο κύριος με το περίεργο κούρεμα κρατά ακόμη τα γέλια του.
Επιτέλους, η ψηλή κυρία σηκώνει το βλέμα, και ρωτά την κοπέλα απέναντί μου για το σκούφο. Πρίν προλάβει να αρθρώσει την ερώτησή της, όλο το βαγόνι τραντάζεται από τα γέλια.

Φτάνοντας στο Φάληρο, ακόμη όλοι γελάμε. Κάπως, ανάμεσα σε όλα τα γέλια, η κατάσταση έχει εξηγηθεί στο ζευγάρι και γελούν και αυτοί. Ο δυστυχισμένος κύριος δεν φαίνεται πιά τοσο δυστυχισμένος.
Ο κύριος με τη μεγάλη μύτη κατεβαίνει από το τραίνο, αποχαιρετώντας μας χαμογελαστός.

Πειραιάς. Τερματικός σταθμός. Όλοι αποχαιρετούμε την παρέα που είχαμε για αυτά τα είκοσι λεπτά του ταξιδιού. Καθώς όλοι σηκώνονται, βλέπω τον κύριο με το περίεργο κούρεμα να κοιτάζει επίμονα το σκούφο. Τελικά βγαίνει από τον ηλεκτρικό χωρίς να τον πάρει από το πάτωμα. Η δεσποινίδα δίπλα μου μου λέει: “Πάντως πρώτη φορά συναντάω τόση χαρά στον ηλεκτρικό. Συνήθως όλοι είναι μουτζούφληδες.” Συμφωνώ μαζί της.

Μένοντας τελευταίος από το βαγόνι, γυρνώ και κοιτάζω τον γκρί σκούφο.
Γκρί, μουτζούφλης και αυτός. Δεν επιχείρησε ούτε στιγμή να μπεί στο χορό του γέλιου που εκτυλισσόταν γύρω του. Λες να προσβλήθηκε; Όχι, απλά δεν έδωσε σημασία. Ούτε στο γέλιο, ούτε σε εμάς. Πιθανότατα δεν πρόσεξε ούτε τη στιγμή που έπεσε από το κεφάλι του τελευταίου του ιδιοκτήτη.

Παρ’ όλα αυτά, ο γκρί σκούφος, με όλη την κυνική του αδιαφορία, στάθηκε αιτία μια χούφτα άνθρωποι να δεθούν με έναν περίεργο δεσμό, να σπάσουν έναν άγραφο νόμο της τσιμεντούπολης…

Σκύβω και σηκώνω το σκούφο από το πάτωμα. Για άλλη μία φορά, δεν μοιάζει να νοιάζεται. Δεν εκπλήσσομαι. Τον βάζω στην τσέπη μου, και χαμογελώ μία τελευταία φορά με όσα προκάλεσε.

Ίσως θα ήταν καλή ιδέα να τον αφήνω εσκεμμένα να πέφτει μέσα στον ΗΣΑΠ που και που.

webcam-toy-photo3.jpg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s