Κλικ.

Κλικ-

Ο φακός σβήνει, αφού τρεμόπαιξε για λίγα τελευταία δευτερόλεπτα φωτίζοντας το σιδηρόδρομο. Έπρεπε να πάρω μπαταρίες μαζί μου, αλλά το ξέχασα. Ξέχασα να φέρω πολλά πράγματα…
Τραβάω το φερμουάρ του αντιανεμικού μου. Είναι ήδη όσο πιό κουμπωμένο γίνεται, αλλά ο αέρας διαπερνάει τα κόκαλά μου. Επιταχύνω λίγο το βήμα μου.
Οι ράγες δίπλα μου είναι το μόνο ίχνος χρώματος μέσα στο κατάλευκο τοπίο. Μ’ αρέσει το πως γυαλίζουν στο φως του φεγγαριού, θυμίζουν δύο ατελείωτες λεπίδες που κόβουν τη Γη από τον έναν ορίζοντα μέχρι τον άλλο. Τα τραίνα περνούν κάθε δύο περίπου ώρες, επιτρέποντάς μου να περπατάω πάνω στα ξύλα ανάμεσα στις ράγες. Έτσι δεν χρειάζεται να βουλιάζω με κάθε μου βήμα στο χιόνι που φτάνει μέχρι το γόνατο… Από την άλλη πρέπει να προσέχω που πατάω για να μην πέσω ενδιάμεσα. Μετά από τόσα χιλιόμετρα όμως έχω βρεί το ρυθμό μου και δεν το σκέφτομαι καν.
Κοιτάζω το κινητό μου. Έχω άλλα σαράντα οκτώ τοις εκατό μπαταρία, η ώρα είναι τέσσερεις παρά δέκα. Κανένα μήνυμα. Το τραίνο θα περάσει σε είκοσι λεπτά αν υπολογίζω σωστά – ο ήλιος θα ανατείλει σε δυόμισι ώρες. Με αυτό το πάσο θα φτάσω λίγο πρίν από αυτό.
Ξαφνικά έχω μια φοβερή ανάγκη να φωνάξω. Τόσες ώρες απόλυτη ησυχίας κοντεύουν να με τρελάνουν. Εντάξει, σχετικής ησυχίας. Με ακολουθούν ο ήχος των βημάτων μου, και αυτός του υφάσματος των ρούχων μου που τρίβεται καθώς κινούμαι. Μα το μυαλό ξέρει να παραλείπει τους επαναλαμβανόμενους αυτούς ήχους από τη συνειδητή μου ακοή, αφήνοντάς τους να περάσουν στο υποσεινήδητο.
Τι να φωνάξω όμως; Πρέπει οι λέξεις που θα σπάσουν τη σιωπή να είναι οι σωστές. Μάλλον το σκέφτομαι παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται, μα είναι αυτή η υπερ-αναλυτικότητά μου που στάθηκε συνεργός στην απόδρασή μου και με έφερε ως εδώ. Αν έπαιρνα αποφάσεις χωρίς να τις σκέφτομαι δεν θα τα είχα καταφέρει. “Η ζωή είναι μια παρτίδα σκάκι”, έλεγε πάντα ο πατριός μου. Το σκάκι θέλει πολλή σκέψη.
Ίσως να μην πρέπει να φωνάξω τελικά.

*     *     *     *     *     *

Συνειδητοποιώ πως έχω αρχίσει να σιγοτραγουδώ ένα σκοπό. Δεν ξέρω αν είναι από κάποιο τραγούδι, δεν μου θυμίζει κάτι, αλλά είναι εύθυμος σκοπός. Δίνει ρυθμό στο περπάτημά μου. Επικεντρώνω τη σκέψη μου σε αυτόν για να τον κρατήσω. Ίσως αν βγάλω και λόγια θα το συγκρατήσω πιό εύκολα.
Το χιόνι είναι κρύο και παγώνουνε τα πόδια,
     Χρειάζομαι επειγόντως ένα βουνό σεντόνια.
Δεν είμαι ποιητής, προφανώς (αλλά κρυώνω!). Όταν φτάσω, θα ζητήσω από την Έλενα να γράψει λόγια, ήταν από μικρή ταλέντο στο να γράφει. Αν έχω καταφέρει να συγκρατήσω το ρυθμό φυσικά.
Τι να κάνει η Έλενα; Τελευταία φορά που την είδα ήταν ένα δεκάχρονο κοριτσάκι, με το ένα πόδι στην εφηβεία και το άλλο ακόμη στα σύννεφα. Τώρα θα έχει μεγαλώσει… Θα με θυμάται άραγε; Θα έχει αναρωτηθεί καθόλου για την πατέρα της; Μάλλον θα με έχει για νεκρό.
Δέν πρέπει να το σκέφτομαι τώρα. Προς το παρόν σημασία έχει να φτάσω στο χωριό όπου με οδηγεί ο σιδηρόδρομος. Σημασία έχει να μην πέσω από τις γραμμές, σπάσω το πόδι μου και πεθάνω από το ψύχος στη μέση του πουθενά.

*     *     *     *     *     *

Μια ώρα ακόμη μέχρι την ανατολή. Αν περπατήσω άλλα δέκα λεπτά, θα δω τις πρώτες σκεπές να ξεπροβάλλουν από τον ορίζοντα. Στα νοτιοανατολικά βλέπω ήδη την άκρη της παγωμένης λίμνης, και, λίγο πιο πίσω, δέντρα. Αν θυμάμαι καλά από το χάρτη -τον οποίο επίσης ξέχασα να φέρω- αυτά τα δέντρα απλώνονται γύρω από την λίμνη και από εκεί για πολλά μίλια, μέχρι τα σύνορα. Ένα από τα μεγαλύτερα δάση της χώρας. Από εδώ βλέπω μόνο αυτά τα λίγα δέντρα.
Ένα σιγανό βουητό, και ύστερα από μια στιγμή μια ανεπαίσθητη δόνηση κάτω από τα πόδια μου με ειδοποιούν πως έρχεται ένα τραίνο. Περίεργο. Κοιτάζω το κινητό μου. Όντως, τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα.
Στρέφομαι στα αριστερά και πηδάω από τις ράγες. Με ένα χρουπ! τα πόδια μου βουλιάζουν στο λευκό χαλί. Δεν περνά πολλή ώρα και η αμαξοστοιχία περνά δίπλα μου. Την ακολουθεί ένα σύννεφο από νιφάδες, αυτές οι τελευταίες που έπεσαν και δεν έχουν προλάβει να γίνουν ένα με το υπόλοιπο. Κοντοστέκομαι και παρακολουθώ το τραίνο να χάνεται πίσω μου. Πρέπει να είναι το πέμπτο ή έκτο που βλέπω από τη στιγμή που άρχισα να ακολουθώ τις ράγες… Στην αρχή περίμενα πως θα συναντήσω κάποια από αυτές τις παλιές μαύρες ατμομηχανές που βλέπεις στις ταινίες, απογοητεύτηκα όταν είδα το πρώτο ασημένιο τέρας να περνά δίπλα μου. Κρίμα.
Το περίγραμμα του χωριού έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται μέσα στη πρωινή ομίχλη. Ο ουρανός έχει φτάσει σε εκείνο το σημείο, για λίγα λεπτά πριν την αυγή, που βλέπεις όλη τη κλίμακα του μπλε: από το πιό ανοιχτό γαλάζιο στον Ανατολικό ορίζοντα, μέχρι το βαθύτερο σκούρο στην άλλη πλευρά. Ρουφάω το θέαμα με τα μάτια. Θα μπορούσα να ζήσω και να πεθάνω σε αυτά τα λίγα λεπτά.
Δεν θα πεθάνω όμως εδώ, έχω ένα τραίνο να προφτάσω.
Νιώθω τις κάλτσες μου να μουσκεύουν. Η αλήθεια είναι πως τα πόδια μου πονάνε από την κούραση, και το χιόνι μου δίνει μία κάποια ανακούφιση. Όχι, αν συνεχίσω έτσι θα πάθω κρυοπάγημα. Σκαρφαλώνω και πάλι στις ράγες. Από την τσάντα μου βγάζω ένα νέο ζευγάρι κάλτσες. Κάθομαι, και με γρήγορες κινήσεις αλλάζω τις παλιές βρεγμένες με τις νέες. Πολύ καλύτερα.

*     *     *     *     *     *

Είκοσι επτά και πενήντα! μου ανακοίνωσε εύθυμα ο σταθμάρχης. Έχω έτοιμα τα χρήματα από τη στιγμή που μπήκα στο σταθμό του μικρού χωριού, οπότε του τα δίνω μετρημένα στο χέρι. Αυτός χαμογελά παρατηρόντας με. Από που ήρθες; με ρωτά. Δεν σε θυμάμαι να έρχεσαι, αν είχες έρθει με τραίνο θα σε θυμόμουν. Αλλά το μόνο που έρχεται με τραίνο αυτές τις μέρες είναι το ταχυδρομείο και προμήθειες.
Ανταποδίδω το χαμόγελο, και του δείχνω την κατεύθυνση από την οποία ήρθα. Καθώς δείχνω, η αχανής λευκή έρημος με χαιρετά για μια τελευταία φορά με τη σιωπή της.
Ο σταθμάρχης γουρλώνει τα μάτια. Μου δίνει το εισητήριο, και καθώς απομακρύνομαι, νιώθω το βλέμα του να με ακολουθεί.

*     *     *     *     *     *

Οι κόκκινοι πάγκοι στην αποβάθρα είναι πιό αναπαυτικοί από ότι φαίνονταν αρχικά! Ποτέ δεν περίμενα πως μια σανίδα πάνω σε δύο κυβισμένους λίθους θα αποσπούσε το χαρακτηρισμό “αναπαυτική”, μα αυτή εδώ η κόκκινη σανίδα που διάλεξα τον άξιζε. Ακουμπώ την πλάτη μου στον τοίχο πίσω.
Ο μικρός σταθμός είναι χτισμένος για να προστατεύει τους λιγοστούς ταξιδιώτες από το πολικό ψύχος όσο περιμένουν το τραίνο: ένα σπίτι από σκούρες καφέ πέτρες, με ένα κενό στη μέση (σαν να έχει κλέψει κάποιος μια φέτα από το κτίσμα) από όπου και περνά η μοναδική γραμμή.
Κοιτάζω το κινητό μου. Τριάντα ένα τοις εκατό μπαταρία. Ώρα οκτώ και είκοσι δύο. Κανένα μύνημα. Από ότι διάβασα στον πίνακα ανακοινώσεων του σταθμού, δύο από τα δρομολόγια που περνούσαν από εδώ καθημερινά καταργούνται από σήμερα. Τα υπόλοιπα δρομολόγια ανακατατάχθηκαν λίγο πιο αραιά, για να καλύψουν το κενό. Μάλλον για αυτό είδα εκείνο το τελευταίο τραίνο να περνά μισή ώρα νωρίτερα. Δεν πειράζει, θα χρειαστεί να περιμένω λίγο παραπάνω. Είναι ωραία να κάθεσαι μετά από τόση οδοιπορία…

*     *     *     *     *     *

Η φωνή του σταθμάρχη ανακοινώνει πως ο συρμός θα μπεί στο σταθμό σε περίπου τρία λεπτά. Σηκώνομαι, και πηγαίνω προς την άκρη της αποβάθρας. Όντως, από εδώ βλέπω το τραίνο να πλησιάζει. Είμαι ο μόνος που περιμένει σε όλο το σταθμό, εκτός φυσικά από το σταθμάρχη. Φαντάζομαι πως χάρηκε που είχε λόγο να χρησιμοποιήσει το μεγάφωνο για την ανακοίνωση, και χαμογελάω στη σκέψη.
Το τραίνο μπαίνει επιβραδύνοντας στο σταθμό. Το ένα από τα δύο επιβατηγά βαγόνια σταματά ακριβώς εκεί που στέκομαι. Καθώς ανοίγουν οι πόρτες, γυρίζω να χαιρετήσω το σταθμάρχη, μα δεν το βλέπω. Χαιρετώ αμήχανα το τίποτα, και μπαίνω στο βαγόνι. Στη μία άκρη, δεξιά μου, κοιμάται ένας ακόμη γκριζομάλης επιβάτης.
Κοιτάζω το κινητό μου. Η μπαταρία έχει φτάσει στα είκοσι οκτώ τοις εκατό. Τη στιγμή που κοιτάζω η ώρα αλλάζει από 8:59 σε εννέα ακριβώς. Μια ειδοποίηση εμφανίζεται στην οθόνη, πληροφορώντας με πως έχω ένα μη διαβασμένο μήνυμα.
Χαμογελώ και αφήνω έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Καθώς περπατάω προς τη θέση μου, οι πόρτες του βαγονιού ξεκινούν να κλείνουν, εώς ότου κλειδώνουν στη θέση τους με ένα μηχανικό

-κλικ.

2 thoughts on “Κλικ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s